50. Pompstation

Shit! Shit! Shit! Haar handen trommelen ontzet op het stuur. Het rode lampje brand irritant op haar netvlies en de auto sputtert hevig. Ze had zo gehoopt het te redden tot de pomp. Met een laatste kuch en schok staat de auto stil. Gelukkig, in de verte is de verlichting van de pomp al te zien dus hoeft ze niet echt ver te lopen. Iedere afstand die verder is als tien meter voelt op deze pumps als een onmogelijke opgave. De ANWB bellen voelt stom, zonder benzine staan is echt iets voor mensen die niet opletten.
De avond was vol verwachting begonnen. Ze had een afspraak gemaakt met een man om samen te gaan eten. Dat was nog gezellig geweest maar later aan de bar was hij erg opdringerig geworden. Hij was zo zeker van zichzelf geweest dat hij er totaal aan voorbij gegaan was haar te vragen of het voor haar wel goed voelde. Ze vond hem arrogant en zelfingenomen. Ze had zijn avances afgewimpeld waardoor hij woedend was vertrokken. Opgelucht had ze nog een cola besteld en van haar rust genoten. Toen ze uiteindelijk de rekening betaalde en vertrok zag ze dat het al tegen middernacht liep. Daardoor kon ze niet meer tanken bij haar gebruikelijke pomp die ’s avonds al om elf uur sloot.
En nu staat ze hier. Het is koud en laat maar er valt niets meer aan te doen. Met een zucht van berusting pakt ze haar tas van de passagiersstoel en stapt uit. De paniek verlichting van haar auto knippert vrolijk oranje, vrolijker dan zij zich voelt. Ze gooit de tas over haar schouder en begint aan de wandeling naar het in de verte liggende pompstation. De regen die al even in de lucht hing begint nu te vallen waardoor ze ook nog kletsnat word. Haar voeten doen pijn van de pumps en haar kleding raakt doorweekt. Na tien minuten lopen bereikt ze kletsnat de benzinepomp.

Ze stapt opgelucht over de drempel in het onflatteuze neonlicht.
Achter de met kogelvrij glas afgeschermde balie staat een goed uitziende man met een glimlach om zijn lippen. Zijn ogen lachen mee en als ze zichzelf in het glas ziet spiegelen begrijpt ze direct waarom. Haar witte blouse is nat is en plakt aan haar lichaam. Het is overduidelijk dat ze geen beha draagt. Ze grijnst zelf net zo hard met hem mee. Dit is misschien wel in haar voordeel.
“Goedenavond, ik sta een stukje voor de afrit zonder benzine en hoopte dat jullie misschien een jerrycan hebben zodat ik mijn auto hierheen kan rijden?”
Zijn glimlach wordt nog breder en hij kijkt haar verontschuldigend aan.
“Tot mijn spijt hebben wij geen jerrycans maar als je even een kwartiertje wilt wachten tot ik afgelost word kan ik wel even naar je auto toe rijden en dan hiernaartoe slepen.”
“Ik wil graag even op je wachten als jij zo vriendelijk wilt zijn me te helpen. Ik neem in de tussentijd wel even een kopje koffie.”
Hij knikt naar haar en richt zich daarna op de klant die net binnen komt lopen. De koffie is warm en smaakt goed voor ze het weet staat hij naast haar om met haar naar haar auto te rijden. Als ze bij haar auto aankomen stapt hij uit en haakt een kabel tussen de twee auto’s. Daarna sleept hij deze binnen een paar tellen naar de benzinepomp en helpt haar tanken.
Opgelucht rekent ze af, bedankt hem heel hartelijk en loopt naar haar auto. Ze steekt de sleutel in het contact en start de auto, tenminste dat is de bedoeling maar de auto slaat niet aan. Hij rochelt en reutelt maar wil niet lopen. Een diepe zucht ontsnapt aan haar lippen.
Dit was te verwachten, al het vuil onderuit de tank is waarschijnlijk nu in het filter of de carburateur gekomen. Het huilen staat haar nu nader dan het lachen, ze heeft het koud, ze is moe en haar humeur word met de minuut slechter. Plotseling gaat haar deur open en kijkt ze in het gezicht van de behulpzame pompbediende.
“Het lukt niet hè? Er zal wel vuil in zitten zeker. Wil je dat ik de ANWB bel of zal ik er morgen zelf even naar kijken?
Woon je ver weg, anders kan ik je wel even thuisbrengen.”
Ze kijkt hem waarschijnlijk schaapachtig aan want hij schiet in de lach.

“Sorry, hij kijkt verontschuldigend, maar ik wil niet dat je hier midden in de nacht strandt.”
Hij heeft mooie ogen valt haar nu ineens op en een vrolijk gezicht, hij is gespierd en ouder dan ze gedacht had. Waarschijnlijk zelfs van haar leeftijd.
“Ik woon hier niet ver vandaan. Als je me thuis zou kunnen brengen zou ik dat heel erg fijn vinden. Ik ben namelijk kletsnat en ijskoud.”

Even later zit ze voor de tweede keer bij hem in de auto. Hij draait de kachel hoog en grijnst naar haar. Ze geeft hem het adres en binnen tien minuten staan ze voor haar woning.
“Mag ik je wat te drinken aanbieden?” vraagt ze klappertandend aan hem. Hij knikt en loopt met haar mee naar de voordeur. Ze bibbert inmiddels zo dat ze de sleutel uit haar handen laat vallen. Hij bukt, raapt de sleutel op en doet de deur voor haar open. Samen stappen ze haar huis binnen en ze loopt voor hem uit naar de keuken. Ze wil een glas pakken maar haar handen zijn zo koud dat ze het niet vast kan houden. Zijn handen omvatten de hare en hij kijkt haar bezorgd aan.
“Jij gaat nu onder de douche dame!” En met een zwaai gooit hij haar over zijn schouder alsof ze een veertje is. “Waarheen?” De toon in zijn stem duld geen tegenspraak. Ze geeft hem aanwijzingen en hij draagt haar naar de badkamer, doet de douche aan en voor ze het weet staat ze gekleed onder de warme straal. Zijn arm ondersteunt haar en langzaam voelt ze genietend de kou uit haar lijf trekken.

Het duurt even voor ze zich realiseert dat ze tegen hem aan hangt en hij dus ook kletsnat word. Geschrokken kijkt ze omhoog en ziet hoe hij tevreden naar haar kijkt. Er trekt ineens een warme gloed door haar lijf en haar tepels richten zich op. Haar blouse, meer een transparante laag nu, spant over haar borsten en haar tepels schijnen rozerood door de stof. Zijn ogen vernauwen zich als hij ziet dat ze haar ogen beschaamd neerslaat.

“Niet zo verlegen zijn hoor, je bent prachtig.” Zijn hand glijd in haar nek en zijn blik houd de hare gevangen. Met een kreun trekt hij haar tegen zich aan en zoent haar heftig. Hijgend kijken ze elkaar even later in de ogen. Hij knikt naar haar en ze weet dat als ze nu nee schud hij weg zal gaan. Maar ze wil helemaal niet dat hij gaat dus knikt ze terug. Voorzichtig maakt hij een voor een de knoopjes van haar blouse los. Zijn handen glijden over haar huid en ze duwt haar borsten tegen ze aan. Zacht kneed hij haar borsten terwijl hij zijn tong over haar onderlip laat glijden en er zacht in bijt. De rillingen lopen over haar rug van opwinding en haar knieën beginnen te knikken. Langzaam kleed hij haar uit en legt de natte kleding in de wastafel. Hij draait de kraan dicht en slaat een handdoek om haar heen. Dan kleed hij zich uit en droogt zich snel af. Ze bekijkt hem met een nieuwsgierige blik.
Hij heeft een brede rug en mooie hoge billen. Zijn lichaam is gebruind ook zijn billen zijn bruin. Er glijd een glimlach over haar gezicht. Wat ze ziet bevalt haar goed. Zijn hoofd komt met verwarde haren uit de handdoek tevoorschijn en hij kijkt haar vragend aan. Ze schiet in de lach om zijn bezorgde blik.

“Lekker!” zegt ze en ze ziet dat hij kleurt. Waardoor ze nog meer moet lachen. Er komt een grote grijns op zijn gezicht. Hij kust haar op haar voorhoofd en fluistert “jij ook!” Hij trekt haar dicht tegen zich aan en duwt haar de gang op. Ze knikt in de richting van haar slaapkamer. Samen vallen ze op het bed.

Advertenties

**

de volgende verhalen heb ik in de afgelopen tijd voor de schrijfmarathon van de EWA geschreven. Ik heb deze marathon tot mijn grote verbazing gewonnen. en wil bij deze al de mensen bedanken die gestemd hebben in de periode van april tot nu.

Zonder mijn lezers en die van alle andere mededingers had ik dit nooit bereikt.

xxx