58. intermezzo. opdracht 5 schrijfmarathon 2016

Met trillende handen opent hij de roze envelop.
“Kom om 17.00 uur naar de lobby van het Carlton, dan zal ik je geven waar je al jaren naar smacht” de geparfumeerde bief is ‘ondertekend’ met een rode kus.
Een verwachtingsvolle rilling rolt over zijn rug naar beneden en blijft in zijn onderbuik kriebelen waar hij het vel om zijn ballen voelt samentrekken. En snelle blik op de klok bevestigt dat hij nog 10 minuten heeft. Snel springt hij onder de douche en trekt iets schoons aan.
Om precies 2 minuten voor 5 loopt hij zo nonchalant mogelijk de lobby binnen. Zijn ogen scannen de mensen die er verzameld zijn. Nergens rode lippenstift.

De enige stoel die nog vrij is bevind zich in een hoek waar hij geen zicht heeft op de ingang. Berustend neemt hij plaats.
Even later fluistert er iemand in zijn oor “Sta op, loop naar de deur naast de lift en kijk niet om!” Hij herkent de geur van de geparfumeerde brief en staat langzaam op om door de deur de lobby te verlaten. Als de deur dichtslaat is het aarde donker.

Ineens zijn er lippen zijn op zijn lippen, handen glijden over zijn lichaam en door zijn haren, trekken aan zijn kleding en kleden hem uit. Zijn lid staat gewillig en stijf vooruit. Als hij zijn handen uitstrekt om ook aan te raken en voelen spreekt de stem: ”Nee, niet doen anders ga ik weg”. Waarna hij zijn handen laat zakken en het over zich heen laat komen. De handen strelen en kneden en de lippen zoenen en glijden over zijn nek, tanden bijten zacht in zijn tepels waardoor hij kreunt van genot. Dan, als hij op het punt staat gek van verlangen te worden glijden de lippen over zijn eikel en zuigen zijn hele stijve pik in een keer naar binnen.
Hijgend zoekt hij steun bij de muur. Zijn ogen zien sterretjes in het donker. De lippen zuigen en likken en het voelt alsof hij alleen nog maar uit pik bestaat. Zijn hartslag bonkt als een trein in zijn hoofd, zijn pik staat hard als nooit eerder. De lippen en tong maken hem gek.
Hij gilt het uit als zijn zaad als door een kanon afgeschoten de mond van de vreemdelinge vult. Verbaasd zakt hij bijna door zijn knieën. Hij voelt hoe ze alles schoonlikt en smakt van genoegen. “Dat was lekker” zegt de stem “nu nog even hier blijven wachten en dan rustig de lobby weer in lopen”.

Nog en laatste zoen en de vreemdelinge verdwijnt door de deur. Als hij zijn ademhaling weer ander controle heeft fatsoeneert hij zijn kleding en begeeft zich naar de lobby. Na dit intermezzo kan hij wel een drankje gebruiken. Hij bestelt een biertje wat even later gebracht word. Als hij de ober vriendelijk bedankt kijkt deze hem samenzweerderig aan en zegt fluisterend “Nee, jij bedankt!” waarbij hij knipoogt en wegloopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s