opdracht 8 voor de schrijfmarathon van de EWA 2014

“Schrijf een zoetsappig, romantisch verhaal zonder harde elementen.
Maximale lengte: 1000 woorden”

Magie of nie(t)

Het is een koude natte dag. Zo’n dag waarop je de kraag van je jas hoog optrekt tegen de koude van de ijzige wind. Ik ben vroeg vertrokken. Mijn auto is bij de garage en ik verwacht dat het verkeer druk is omdat veel mensen de fiets met dit weer laten staan. Bij de bushalte aangekomen ontdek ik dat er geen ruimte meer is om onder het afdak te staan. Ik ril en met een zucht trek ik mijn kraag nog steviger om mijn hals.
“Als je wil mag je wel onder mijn paraplu komen staan hoor!”
Ik draai me om en kijk in een paar fel blauwe, vrolijke ogen.
Mijn hart slaat een slag over. Ik herken hem direct.
Dit is de man waarvan ik steeds droom. Waar ik badend in het zweet van wakker word. Het schaamrood vliegt naar mijn wangen. De dromen waren niet direct preuts geweest en ik ben bang dat hij aan mijn gezichtsuitdrukking kan zien waar ik op dit moment aan denk.
“Nou… eh … graag!” De woorden willen bijna niet over mijn lippen komen. Het voelt vertrouwd en toch vreemd.
Hij houdt de paraplu uitnodigend mijn kant op en ik stap er met een glimlach onder. Nu ik zo vlak naast hem sta kan ik zijn aftershave ruiken, mijn knieën knikken en mijn hartslag bonkt in mijn oren. Ik steek mijn hand uit en stel me voor. Zijn hand is warm, heet bijna, en omvat de mijne alsof ik een heel klein meisje ben. Hij glimlacht en zegt zijn naam. De geur van zijn aftershave maakt de herinnering aan mijn droom heel levendig.
Zou het kunnen?
Zou je iemand in je droom kunnen ontmoeten en dan tot de ontdekking komen dat die iemand echt bestaat?
Hij is precies als in mijn droom. Zwart haar, blauwe ogen, groot, sterk, verzorgd en attent. Ik schud mijn hoofd om helder te kunnen denken.
Net als ik hem wil vragen of hij vaker met de bus reist, komt deze voorrijden. Hij kijkt me aan en wenst me een fijne dag, stapt in en ik blijf onthutst bij de halte achter. Verbaasd over deze ontmoeting.

De dag vliegt voorbij met drukke werkzaamheden en vermoeid sleep ik mezelf na werktijd naar de bushalte. Het regent pijpenstelen als ik bij mijn halte uitstap. Jammer dat mijn “droomprins” er nu niet is. Ik grinnik om de bijnaam die ik net verzonnen heb.
Thuis maak ik een kop koffie en bereid een snelle maaltijd. Daarna pak ik een boek en een deken en installeer me prinsheerlijk op de sofa.

Ik realiseer me dat ik in slaap gevallen moet zijn want ik ruik die heerlijke aftershave van vanmorgen en voel een arm onder mijn hoofd. Een warm lichaam dicht naast het mijne. Ik open mijn ogen en twee hemelsblauwe ogen kijken me doordringend aan.
“Hoe vond je het om me in het echt te ontmoeten?”
De vraag blijft even tussen ons in hangen. Ik hap naar lucht. Dit kan niet echt zijn en toch voel ik zijn handen over mijn lichaam glijden. “Hoe?”…… “Wat?” ….. Ik stamel als een puber. Zijn lippen glijden zacht over mijn hals.
“Is het belangrijk, hoe?” Is zijn wedervraag.
Zacht kneed zijn hand mijn gespannen nek. Ik zucht en voel de rillingen van genot over mijn rug lopen. “Hmmmmmm, nee, het is niet belangrijk.” schreeuwt mijn lijf maar mijn hoofd is het nog niet helemaal eens met mijn hunkerende lichaam. Zijn lippen strelen voorzichtig de mijne. Ik zucht nogmaals en voel het laatste restje weerstand uit mijn lijf glijden. Zijn kus is allesomvattend. Ik voel me geweldig als hij me aanraakt.
“TRINGGGGGG!” Met een bons val ik terug op aarde en naast de bank. Met een hand wrijf ik over mijn pijnlijke bil als ik overeind krabbel. De deurbel heeft mijn droom onderbroken. Geschrokken kijk ik om me heen en zie dat ik echt helemaal alleen in mijn appartement ben. Vlug sta ik op en loop naar de deur. Er staat een man met een groot boeket witte rozen. Op het kaartje staat een parapluutje getekend. Mijn verwarring is nu compleet. Het hoe, wie, wat en waarom vliegt door mijn hoofd. In de keuken zet ik de bloemen in het water er schenk een glas wijn in. Verdwaasd zit ik even later op de bank en staar naar de witte rozen. Ik kan niet bevatten hoe dingen zo echt kunnen voelen en toch niet echt zijn.

Ik schud mijn hoofd nogmaals, drink mijn glas leeg en ga naar bed. Woelend en vechtend met de dekens val ik uiteindelijk in slaap.
Mijn droomprins verschijnt direct. Een grote glimlach vult zijn gezicht.
“Vind je ze mooi, de rozen?” fluistert hij in mijn oor als zijn armen me omsluiten.
“Ja, heel mooi! Waarom ben je niet zelf gekomen?”
Zijn handen glijden over mijn heupen naar mijn billen en ik voel de opwinding door mijn lichaam schieten.
“Dat kan niet! Nog niet!” Het antwoord is raadselachtig maar zijn armen en kussen zijn zo heerlijk dat ik er niet op let. Ik laat me meedrijven op de warmte van zijn aanraking en de heftigheid van zijn kussen.

De volgende ochtend sta ik met een grote glimlach op en haast me naar de bushalte. Ik neem me voor om mijn “droomprins” vast te pakken en nooit meer los te laten maar hoe ik ook zoek en speur ik vind hem niet. Teleurgesteld begeef ik me naar mijn werk.
Bij de lunch eet ik met lange tanden mijn broodje en pak de krant van de tafel. Ongeïnteresseerd lees ik de koppen.
Mijn oog valt op een grote foto met onderschrift. “Man ontwaakt na jaren uit coma.” Mijn hart slaat een slag over want op die foto staat mijn “droomprins” met een grote bos witte rozen en een glimlach die ik inmiddels aardig herken.
Ik ben perplex en voel me onwerkelijk. Op hetzelfde moment trilt mijn telefoon. Ik kijk en zie een berichtje.
“Vanavond acht uur, jouw huis maar dan ECHT. Love You.”

(dit vond ik de moeilijkste opdracht tot nu toe maar ik werd eerste tot mijn eigen verbazing)

Advertenties
door secret2all Geplaatst in erotiek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s